Een plan van 10 minuten na een provocatie

Minuut 1: reageer niet

Leg je telefoon weg. Leg hem als het kan met het scherm naar beneden. De eerste reactie verdedigt vaak jouw pijn, maar beschermt niet altijd het kind.

Minuten 2-3: benoem wat er gebeurd is

Zeg in één zin tegen jezelf wat er gebeurd is: "Ik kreeg een bericht over een wijziging van de datum", "Het contact werd niet bevestigd", "Iemand schreef me iets beledigends." Zonder interpretatie en zonder bedoelingen te duiden.

Minuten 4-5: scheid de aanval van de zaak van het kind

Merk op of er in het bericht een concrete zaak over het kind staat: een datum, een document, gezondheid, school, toestemming, informatie. Zo niet, dan is een antwoord misschien niet nodig.

Minuten 6-7: schrijf de privéversie op

Als je je emoties eruit moet gooien, schrijf ze dan op in een privénotitie. Verstuur het niet. Schrijf er daarna naast de versie van de gebeurtenissen: datum, kanaal, de inhoud van de organisatorische zaak, de volgende stap.

Minuten 8-9: kies één zet

Je hebt drie veilige opties: noteer de gebeurtenis, gebruik een rustig voorbeeld of kom er later op terug. Je hoeft het woordenspel niet te winnen.

Minuut 10: toets het kind in deze beslissing

Vraag jezelf af: zal dit antwoord de last van het kind verlichten of vergroten? Als het die vergroot, verstuur het dan nu niet.