Als een kind niet naar de omgang met de andere ouder wil

Dit is een van de moeilijkere momenten na een scheiding. Je kind huilt, verstopt zich of zegt gewoon dat het niet wil gaan. Dan voel je al snel boosheid, angst of machteloosheid. De rust die je op zo'n moment kunt opbrengen, is het belangrijkste dat je je kind kunt geven.

Breng eerst je eigen gevoelens tot rust

Een kind leest je gezicht en je stem sneller dan je woorden. Haal voordat je reageert even adem en gun jezelf een moment. Jouw rust zegt tegen je kind: je bent veilig, en we komen hier samen doorheen.

Dwing niet en verhoor niet

Je kind de auto in duwen of vragen afvuren als "waarom, wat is er gebeurd, wat heeft hij je aangedaan" versterkt meestal de angst. Laat je kind voelen dat zijn gevoelens er mogen zijn en dat het zich niet voor elk gevoel hoeft te verantwoorden. Je kunt zeggen: "Ik zie dat het je vandaag zwaar valt. Ik ben bij je."

Luister, ga niet op zoek naar een schuldige

De tegenzin van een kind betekent niet altijd dat er iets ergs is gebeurd. Soms gaat het om moeheid, gemis, een onderbroken spel of de angst om bij jou weg te gaan. Luister zonder de antwoorden voor te zeggen en zonder je kind beschuldigingen in de mond te leggen.

Gebruik het niet tegen de andere ouder

Wat je hoort, kan verleidelijk zijn als bewijs van je eigen verdriet. Maar je kind heeft beide ouders nodig en mag nooit het gevoel krijgen dat zijn woorden een wapen worden. Praat rustig en zonder oordeel over het andere huis.

Vermijd vooral:

• opmerkingen over de andere ouder waar je kind bij is,
• doorvragen naar details na de terugkeer,
• je kind belonen omdat het niet wilde gaan.

Wanneer hulp zoeken

Als de tegenzin terugkeert, toeneemt of je kind dingen noemt die je zorgen baren, praat dan rustig met de andere ouder en zo nodig met een professional die kinderen en gezinnen ondersteunt. Om hulp vragen is geen teken van falen, maar van verantwoordelijkheid. OneReason bestaat zodat je momenten als deze niet alleen hoeft te doorstaan.